میان بند بازی سه دختر بچه

      که یکی من بود

      پریدم

      از خوابی

      که از بالشم سبک تر

      روی شانه ی اسبی که مثل پدر پروانه

      نشئه ی علفی بود که با مرد افغان

      دود شد و رفت

      به چشم دختری

      که اشکش چکید

      روی بالشی

      که از خواب من

      سبک تر بود .

            از لمس شانه هایم که دست های توست   

                                      روح یک درخت در من حلول می کند

                                  و دست هایم پر از گنجشک می شود

      کاغذ های سفید حریف حرف های دل نیستند

      اندیشه های بزرگ دل های بزرگ می طلبند .

             بر دارت دخیل بسته اند

              مثل پیراهنی که در باد می رقصد بر تنت زار می زنم

           کرکس ها برایت بال تکان می دهند

            واینجا کسی سوز آوازت را

                      در حنجره ا ی سوخته

                             روی زمین چنگ می زند

            حالا سبک بال پر می زنی

                     بالا - تر- از ابری که می باری و... نمی بارد

بی قرار لحظه های تنیده در تو

میان پیراهنی که از باد هم بیشتر می وزد

موج می زنم

در این کشاکش مواج

به حسادت ابری که بر تو می بارد

غرق می شوم

              پدر بود  

                     شور بود

                             مدرسه

                                   مداد های رنگی

                                                  دستم را کشیدند

              پدر بود

                       شیرین بود

                                    باغچه

                                           شاه توت ها

                                                   دستم را می چیدند

                باران بود

                         چتر بود

                                   پدر

                                       دستانش

                                             دستم را سوزاندند

                 پدر بود

                       عشق بود

                                 شعر بود

                                          تو بودی

                                              دستم را کشیدی

                                                                  مادرم که مخالف جهت همه ی بادهاست 

                                                          این بار منتظر ابری ست تا باران از سفر شمال

                                                                                             . سوغاتش بیاورد

                                                                  صورتم را می چسبانم به گلهای دامنش

                                                                                و از فرط بچگی بو می کشم

                                                                             تا برایم بخواند از کتاب کودکی

                                                 .که توی کوچه های گلوله باران خودش را خیس کرد   

                                                                     بلند گویی که به گوش من عادت دارد

                                                                     هوش از سرش می برد به قالی هایی

                                                                        .  که کاشان را به رخش می کشند

                                                                               باد روسری ام را بال می دهد

                                                                              تا همرقص موهایم با من بدود

              به دشتی که کودکی برایم دست تکان می دهد .